Iets met Curlingouders….

Zojuist heb ik een stuk gelezen in het NRC, geschreven door  Anna Herter, over hoe ‘curlingouders’ druk bezig zijn om alle problemen en uitdagingen voor de voeten van hun kinderen weg te vegen. 

Ik vond het een interessant stuk want ondanks dat ik heel erg geloof dat iedereen (zeker kinderen) recht heeft op zijn eigen uitdagingen en problemen, sta ik toch regelmatig zelf te vegen zodat de mooie hippe schoenen van mijn meisjes niet (te) vies worden….

Eigenlijk, als je door een hele roze bril kijkt, zijn problemen en uitdagingen kadootjes die bijdragen aan het ontwikkelen en opbouwen van zelfredzaamheid en weerbaarheid. En hoe meer je hier van hebt, hoe soepeler het leven (over het algemeen) voor je verloopt. Dit ontwikkelen en opbouwen gaat zelden vanzelf en meestal moet je gewoon door schade en schande leren. Zo hebben wij in onze jeugd allemaal onze meters door (soms dikke) shit mogen maken. Het leven geeft uitdagingen aan iedereen, gewoon omdat dat nu eenmaal zo is. Maar als je nooit de kans krijgt (ook al is dit uit de allerliefste liefde) om dit te leren, dan is de kans groot dat je daar in je verdere leven tegen aan blijft lopen.

Dit wegvegen van uitdagingen en problemen gebeurt in gezinnen waarbij de ouders nog bij elkaar zijn. Het gebeurd op een zelfde manier in gezinnen waarbij de ouders uit elkaar zijn. Maar wat ik me nou bij het lezen van dit stuk wel afvraag: Zouden ouders die uit elkaar zijn, hier meer gevoelig voor zijn? Willen ze eerder, vaker en harder vegen? Want nu ik er zo over nadenk, zie ik het wel om me heen gebeuren. Ouders die zich enorm schuldig voelen over de scheiding en het bijbehorende verdriet lijken eerder bereid om de toekomstige uitdagingen en problemen voor hun kroost weg te vegen. Ik weet niet welke eerste gedachte daar aan ten grondslag ligt. Is het misschien omdat ze meer verdriet voor hun kinderen willen voorkomen? Want daar hebben ze immers al zoveel van gehad… Of is het misschien om een stukje van hun eigen schuldgevoel te compenseren? Daar is het door mij al mis gegaan, hier zal ik het niet meer mis laten gaan? Ik weet niet of het zo is, het zijn aannames en vragen die bij het lezen van dit stuk bij mij  naar boven komen. Het maakt me er wel heel nieuwsgierig naar.

En ondanks dat deze gedachten en motivaties heel begrijpelijk zijn, is de vraag: Help je je kinderen daarmee of juist niet?

Wat mij betreft heeft iedereen recht op zijn eigen uitdagingen en problemen, al is het soms echt verdomd lastig om aan de zijlijn te blijven staan. Vooral omdat iedereen zijn kinderen toch het allerbeste en allerfijnste toewenst!

(link naar het artikel: https://www.nrc.nl/nieuws/2019/10/04/hoe-overleeft-een-kind-van-curlingouders-in-de-echte-wereld-a3975653?fbclid=IwAR2UcX6Ylpqh288R3sUmd1DNB0cl4e4LmS-j5gT6dlcMoEAXGfL5mN7L8OQ )

Een reactie op “Iets met Curlingouders….

  1. Tessa zegt:

    Vegen, poetsen of gladstrijken

    Toen ik de keuze maakte om weg te gaan bij mij man, was ik er van overtuigd dat ik niks van bovenstaand ging doen. Ik had de keuze erg bewust gemaakt, ik wilde een voorbeeld zijn voor mijn eigen kinderen. Het grootste voorbeeld dat ik mijn kinderen en vooral mijn dochter, wilde mee geven is dat kiezen voor je eigen geluk het beste is wat je kunt doen. Dat je daar een leuker mens en moeder van wordt, dat je altijd een weg vindt ook al betekent dat dat je heel hard moet werken naar je eigen way back. Ja ok, er is heel wat verdriet geweest, mijn hart brak 100 keer per dag door mijn verdrietige kinderen die niks hadden aan mijn geweldige boodschap. En natuurlijk heb ik gepoetst en heel hard geveegd, maar mijn eigen missie was duidelijk. En het werd een houvast, want ik wist ook dat als ik teveel ging gladstrijken, dit hele proces nog veel langer ging duren. Dus hield ik me sterk als mijn kinderen eigenlijk liever bij mama bleven in een weekend, want bovenal wilde ik dat mijn kinderen een band bleven houden met hun vader, dus hop hop, we pakken je spullen, je gaat er een heel leuk weekend van maken en zondag zie ik je weer. En oe, als de deur dicht ging en ze opgehaald waren, tja dan had ik wel mijn momentjes.
    Laten we even duidelijk zijn, mijn verdriet mocht er zijn en hun verdriet zeker ook. Maar mijn verdriet deel ik met andere volwassenen, het omgaan met het verdriet van je kinderen is wel een ander verhaal.

    Leren te accepteren dat verdriet er mag zijn bij je kinderen is voor mij een heel proces geweest. Als je kind valt, troost je, geef je een kus misschien een snoepje en hoop je dat het zo snel mogelijk weer lachend en spelend de wereld in rent. Meestal lukt dat ook, maar dit was iets heel anders. Als ik verdrietig ben, wil ik soms ook gewoon huilen, niet praten, het uiteindelijk zelf een plekje kunnen geven en dan, dan kan ik praten. Dat geldt voor kinderen ook, wij als ouders hoeven niet alles gelijk op te lossen, te lijmen of ergens onder te schuiven. Wij praten zoveel, we vragen zoveel, we lossen zoveel op.

    Toevallig vertelde ik gister aan een vriendin, dat ik vaak echt dubbel lig om mijn kinderen, Jones die met haar driewieler in een sloot fietste, Ika die aan het klooien is met een reclame bord en omvalt. Niet netjes, maar ik moet gewoon lachen, vaak niet echt gewaardeerd door mijn kroost. Het leven is vallen opstaan, of je dat doet met een lach op je gezicht of niet. Ergens moet je zelf gaan ontdekken hoe je wilt omgaan met tegenslag in je leven. Ga je op je gezicht en leer je daar een hele hoop van, vooral over hoe je het de volgende keer niet moet doen of ga je in depressie en pak je die driewieler nooit meer. Ik kies echt voor het eerste en ik hoop dat mijn kinderen met alle extra bagage in hun leven en al hun leermomenten hun eigen pad bewandelen met een opgeheven hoofd.

    En nu, moet ik mijn kinderen ophalen van school, het regent 🙂

    liefs Tessa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *