Blog nieuw dec

Uit-burgering

Zo, na vijf maanden in Tolkamer maakte mijn lieve vriendinnetje bekend met een uber lief kadootje dat het het einde was van mijn Tolkamerse inburgering. Na een zomer vol zwemavonturen, bootje varen, biertjes drinken aan de kade maakten we in de herfst pas écht kennis met de regio. Er werden zeker nog wat feestjes gevierd (en gebouwd), we maakten kennis met leuke tradities, heel veel nieuwe mensen, scholen en verenigingen. En nu is het eigenlijk wel mooi geweest. In de meest positieve zin van het woord, ik weet waar de pot pindakaas staat bij de Jumbo, de Emte en de AH. Ik weet waar ik niet moet zijn om 18.00 uur voor brood (tsja, toch even net anders dan 'onze' Jumbo in Cuijk), ik heb na drie maanden vechten los moet laten dat niet alles altijd op voorraad is in bepaalde winkels :-), dat klinkt erg, maar het is meer een mindset, haha. Ik weet waar ik de lekkerste grillworst moet halen, de beste Duitse broodjes om te ontbijten en ow niet geheel onbelangrijk ik weet doorgaans de weg!! Ik (en we) kreeg hulp van heel veel lieve mensen, mensen die ik vijf maanden geleden nog niet kende, namen me / ons op sleeptouw en gaven ons een warm welkom. Sommige kende mij al, sommige moesten even aan me wennen, anderen wennen nog steeds hahaha. En alles is prima, ik hou van transparantie, van open communicatie, van mensen aanspreken, niet te moeilijk doen. Ik weet wie ik ben, wat ik wil en niet wil en weet ook heel goed dat andere dat soms wel eens moeilijk vinden en dat is echt niet regio gebonden.

De dag dat Sonja mijn kadootje verstuurde, reed ik vanaf Nijmegen naar huis. Nijmegen, de stad waar ik altijd thuis kom, de stad waar ik de weg weet, de stad die op een of andere manier vertrouwd voelt en gek genoeg ook weer niet. Het was een bijzondere dag geweest en eenmaal op het pontje belandt voelde het goed, de lucht was prachtig, de vijf minuten op het pontje waren ontspannend. En het voelde als thuiskomen. Een dag later liep ik bij de Jumbo in Tolkamer, waar een mevrouw (ja hoe noem je iemand van mijn eigen leeftijd, mevrouw vind ik heeeel oud klinken, maarja meisje is weer te jong), vriendelijk naar me knikte. Ik deed erg mijn best te graven in mijn geheugen waar ik haar van kende. Even ter illustratie als je ergens nieuw komt, zijn er zoveel mensen die je ergens ziet, dat ik vaak moeite heb om te onthouden waar, wie bij hoort of waar ik die nou ook al weer gezien heb (sorry mensen :-). Eenmaal buiten, liep ze voor me, draaide zich om en sprak me aan. Hoe het met de kinderen ging in Tolkamer, ja heel goed en bla die bla natuurlijk. Dat ze op school (aaah daar ken ik haar van) tegen een andere moeder had gezegd, wie ik was en let op: 'Ik heb gezegd, dat je Tessa was, de moeder van Ika, Tessa Dix. Dat je mooie dingen maakt en doet.' Ik was verbaasd, ontroerd en in een jubelstemming!

Waarom? Toen ik ging scheiden heb ik heeeeel hard gewerkt aan mijn nieuwe zelfstandigheid, ik kan heel goed voor mezelf zorgen, al vind ik het met z'n tweeen echt veel leuker, fijner en gelukkiger. Ik wil dat mijn dochter weet dat je voor jezelf mag kiezen, en kan kiezen. Dat je ook als vrouw zijnde hard kan werken om financieel onafhankelijk te zijn, ambitieus mag zijn, een cariere mag ambieren in wat dan ook, zelfs met een gezin! Ik vond het soms vrij ingewikkeld dat ik de eerste paar maanden vooral betiteld werd als : 'De nieuwe (nieuwe?) vriendin van ......... vaak nog betiteld met het dorp van mijn lief. (En ow even voor de duidelijkheid, ik ben echt heel blij met het feit dat ik de vriendin van ....... uit ...........ben!! ) En natuurlijk is het even wennen, voor iedereen :-) Dus het gesprekje bij de Jumbo met de mevrouw (meisje) was erg verhelderend en vond ik dat mijn uit-burgering een feit was.